Mijn leven staat even op z’n kop. Er wordt aan me getrokken en geduwd, en emoties van anderen vliegen me om de oren. Het levert stress op en maakt me doodmoe.
Aan een deel kan ik wat doen. Het andere deel is een kwestie van doorbijten en pareren.
Ik zie het als een sneeuwbol die keihard is geschud. De vlokken schieten alle kanten op, maar uiteindelijk daalt de rust weer neer. Na onrust komt rust. Na regen komt zonneschijn. En als er iets verdwijnt, ontstaat er ruimte voor iets nieuws.
Geef een reactie