Categorie: Leven

Nog eventjes en dan ben ik een weekend in Overasselt. Een weekend dat volledig in het teken staat van samen koken, goed eten en fijn gezelschap, onder de bevlogen leiding van De Natuurkok.

Het maakt deel uit van een jaaropleiding waarin we ontdekken wat de natuur ons te bieden heeft en hoe we dat op ons bord krijgen.

Het mooie is dat je anders leert kijken. Je loopt niet meer zomaar door het groen, maar ziet wat er groeit, bloeit en eetbaar is. Het brengt me weer een stukje dichter bij de natuur — en daarmee bij mezelf.

Mijn leven staat even op z’n kop. Er wordt aan me getrokken en geduwd, en emoties van anderen vliegen me om de oren. Het levert stress op en maakt me doodmoe.

Aan een deel kan ik wat doen. Het andere deel is een kwestie van doorbijten en pareren.

Ik zie het als een sneeuwbol die keihard is geschud. De vlokken schieten alle kanten op, maar uiteindelijk daalt de rust weer neer. Na onrust komt rust. Na regen komt zonneschijn. En als er iets verdwijnt, ontstaat er ruimte voor iets nieuws.